NederlandsEnglish
Verslag Petula 2011
Lombok - Batu Tumpeng 08-02-2011

hoi allemaal, ik heb 2 dgn op school achter de rug en wat een bijzondere ervaring, ik werd door iedereen zo lief welkom geheten. De kinderen zijn erg enthousiast, druk en willen graag leren. Niet alleen de kids maar ook de leraren willen leren en geef ik ze from now on 2 x per week les. Vandaag ben ik met de sepeda motor naar Kediri gereden, als je weet hoe het verkeer hier is denk je; waar ben je mee bezig?????? really dangerous but so exciting. Keep u guys posted!



foto's boven: Pak Haji (l) en leraar Hamdi (r) - het schooltje is nog in aanbouw
foto's onder: kinderen van de basisschool met een lerares en het hoofd van de basisschool - een cadeautje van ibu guru Petula

 
Selamat malam! 11-02-2011

Zo, daar ben ik dan…..iedereen bedankt voor alle reacties! ik ben hier nu een kleine week op Lombok en gevoelsmatig zit ik hier veel langer! Ik heb zoveel meegemaakt in 1 week op het schooltje in kampung Batu Tumpeng.

De eerste dag heb ik proef gedraaid, een beetje meekijken met Hamdi (een leraar op de school) om te kijken hoe hij les geeft. Het was best spannend, de kids had ik al eerder gezien, afgelopen september en ze keken erg uit naar mijn komst op de school. De ouders van de schoolkinderen willen dat ik een x kom eten bij ze, maar 150 keer bij iedereen langs is me te dolletjes! Ik heb 5 klassen onder mijn hoede. De kleintjes, vanaf 6 jaar,een klas met 10 jarigen en 2 klassen met meiden en jongens apart in de leeftijd van 12 en een klas van 15 jaar en ouder. Ze willen heeeeel graag Engelse lessen volgen, maar ze zijn oh zoooooo verlegen, echt zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt en we moeten aan elkaar wennen natuurlijk! De dag erna heb ik dan voor het eggie les gegeven. Op het schoolbord hadden ze “Welcom to Batu Tumpeng Ibu guru Petula, you are beatifull”(precies zo) opgeschreven. Twee meisjes hebben een liedje van Justin Bieber voor me gezongen (wel van de naam gehoord, maar geen idee wat dat joch zingt!!) maar na het horen van het liedje wat ze voordroegen, ging er bij mij een bel! Ze zijn helemaal gek van Justin Bieber en heb al –tig tekeningen van de meisjes gekregen met “Petula loves Justin Bieber, hoe oud is die knul? Hhaha. De les was heel leuk, ze willen van alles weten. Heb ik een broer, zus, en vooral ja, ‘heb ik een vriend’? Volgende week laat ik wat foto’s zien van mijn familie en vrienden en huis enz. Ze willen zo graag wat van mijn leven zien. Ze hebben al wel sneeuwfoto’s op mijn i-phone gezien, ze stonden perplex!!!

Mijn Indonesische woordenschat is echt na een paar dagen mega geworden. Ik leer heel veel van de kinderen. Ik heb een privé chauffeur die me naar Kediri brengt en ophaalt, de man is zo grappig, hij is chauffeur als er tripjes zijn voor toeristen. Klinkt heel verwend een eigen chauffeur, maar het heeft een reden. Ik ben nl. een dag met de sepeda motor naar Kediri gereden, 50 min heen en 50 terug en leeeeeeeeevensgevaarlijk!!! Het verkeer gaat kriskras door elkaar, geen regels, wel traffic lights maar die worden genegeerd. Paard en wagen, auto’s, wandelaars, motoren, scooters, fietsers enz. gekkenhuis op de weg, die maar 4 meter breed is. Mijn familie en op school vinden ze het eigenlijk geen goed idee, dat ik alleen ga omdat het zo gevaarlijk is en ze hebben zeker gelijk. Dus voor een paar euro rijdt chauffeur pak Kris mij back and forth. Dat is ook een belevenis, hoe hij auto rijdt, ik rem de hele tijd mee, gil af en toe omdat ik denk dat we een kuda (paard) aanrijden, een kuikentje platrijden of een kip onthoofden of een geit die zo oversteekt van de witte sokken rijden. Daarnaast leert pak Kris mij veel bahasa Indonesia en hij leert NL woordjes, vindt ie leuk voor toeristen.

Ik heb nu weekend, ff uitrusten en lessen voorbereiden voor maandag. Profeet Mohammed is jarig en dat viert iedereen hier uitgebreid met eten, eten en nog eens eten! We hebben alleen morgen al 3 uitnodigingen om te eten, geen idee of ik het wegkrijg.

Het is fijn om bij mijn tante, nicht en haar man en kind te zijn, maar ik mis het thuisfront wel heel erg. Ik zal gauw weer een stukje schrijven. Sampai jumpa lagi!
Ibu guru Petula


foto's boven: krulletjes zetten in schriftjes in de basisschool - Justin Bieber fans van klas 7a!
foto's onder: tussen de middag es tjendol eten bij juf Suhartini - mijn favo murid (leerlingen) Rafsan, Sajuni, Basori, Ham

 
Weer een week voorbij 18-02-2011

Vorige week hebben we mohammed's verjaardag gevierd bij Mua, de huishoudster van Tess en Ekan. Eerst kregen we thee met koekjes, pisang goreng, wadji en nog meer lekkers. Daarna kregen we een bord vol met rijst en kwamen er schaaltjes aan met sayur, vlees en telor. Later kwamen er meer mensen uit de kampung aanschuiven. Het was zo warm zo warm, t zweet gutste van mijn kop af. Na lekker te hebben gegeten, kregen we van alles mee naar huis om te snaaien. Daarna naar een vriend van Ekan gegaan, Heru, hij is net vader geworden en de avond ervoor werd t kindje soort van ingezegend en gaande gasten in de moskee een stukje van t haar van het kind knippen, dat is een traditie. Dus ik zag t kind met prachtig mooi haar een hap eruit. Ik mocht t kindje vasthouden en ze lag lekker in mijn armen tot t erg warm werd op mijn broek...... Had de baby lekker op mijn schoot liggen zeiken haha,baby's dragen geen pampers hier dus hup kind verschoond en ik n natte broek, die ik kon schoonmaken bij een waterkraan verderop. En bedankt lief kind! Ook daar kregen we van alles voorgeschoteld. We zagen een vrouwtje kacang stampen voor sate saus, dus hup ik op de foto met de vrouw, met een halve boomstam in mijn handen en stampen maar! Nou komt t, we zijn gaan vissen met de boot van Tess en Ekan (nicht en haar man). Hup hengel in de zee, ik dacht: net zo saai.... werd er aan mijn hengel getrokken dus ik haal t draad naar boven rn ging steeds moeizamer en moeizamer, Ekan riep: pull!!! Man ik draaide me een ongeluk aan de hengel en had echt de hengel in mijn buik staan omdat ik kracht wilde zetten, ik dacht: heb ik en walvis aan de haak geslagen ofzo?? En ja daar was ie dan: een joekel van een white snapper!!! Hij was echt mooi en later nog 2 ukkies gevangen. Als iets lukt is het leuk he? Dus ik heb een nwe hobby!! Alle vissen zijn later op de barbieknoei gegooid.... En lekker!!! Op school gaat alles goed, de kids zijn zo lief, ik heb van de meiden klas een kettinkje gekregen, zo lief en ik had scooby doo touwtjes meegenomen en iedereen op School is aan t knopen, zelfs de jongens, helemaal verslaafd. Vandaag was mijn familie mee om chips en drankjes uit te delen, ze waren door t dolle heen, ik had de traaaaaanen in mijn ogen ervan. Ik zit nu een wkend met Tess en Ekan op Bali en morgen gaan we naar Ubud en TanaLot. Vroeg op dus ga nu plat. Sampai jumpa!!!


van collega's, vrienden en familie heb ik financiële bijdragen gekregen om spullen voor de kinderen te kopen; ze zijn er dolgelukkig mee!

 
Ontroerend........ 25-02-2011

Hoi allemaal, bedankt voor de leuke reacties via FB, sms en mail. Superleuk!

Bali was leuk maar niets voor mij, 1 en al toerist.UK, Aussie en NL in een Indonesisch jassie. Tana Lot en Ubud enzo was leuk maar Kuta is voor een wkend leuk. Maar das persoonlijk!

Op school gaat het erg goed, verlegenheid is er grotendeels verdwenen bij de kids, maar het blijft er toch stiekem in zitten.

Van collega's, vrienden en familie heb ik financiele bijdragen gekregen om de leerlingen te voorzien van speelgoed en educatieve spelletjes enz. Ik heb al heel wat ingeslagen, 160 pennen,  160 schriften, 50 Ind/Eng woordenboekjes,hoelahoepen,springtouwtjes, -tig, kleurpotloden, puntenslijpers, gewone potloden en gummetjes, -tig stickers, krijtbord,Engels woordenblokjes, schoolbord erasers, voor schooloffice, een rekenmachine, schaar, niettang en een goedkope draagbare cdplayer op de kop getikt. Omdat de nwe Engelse lesboeken een hoop luister oefeningen bevatten en ze wel cd er van hebben maar geen cdplayer.Verder klassenfoto's gemaakt en een kopietje aan elk leerling gegeven en alle meiden een poster van Justin Bieber gegeven, ze waren door het dolle heen!!!

Ik ben mijn familie, vrienden en collega's erg dankbaar voor alle gulle giften. Als je ziet hoe dankbaar de kids zijn, dan schiet je echt vol, dat is met geen pen te bschrijven (ookal heb ik 160 pennen ingeslagen). Hoe kids van 4 en 5 blij naar huis rennen omdat zij een speelblokje of sticker hebben gekregen. Sommige leerlingen kunnen mijn tekst vh bord niet overschrijven omdat hun pen stuk is of er geen punt meer aan hun potlood zit en geen puntenslijper hebben. Je geeft ze een pen en hun dag kan niet meer stuk. Nog nooit heb ik kids zo blij gezien en tegelijkertijd verlegen en bescheiden, maar die oogjes spreken boekdelen, zo ontroerend mooi............

Ik had de opdracht gegeven om iets in het Engels over hun zelf te vertellen en kreeg vandaag een stapel terug. Bij het lezen van de 1ste tekst kreeg ik een brok in mijn keel en heb besloten later in Senggigi verder te lezen. Thuis aangekomen heb ik echt liggen janken om wat de kids hebben geschreven,zo lief zo lief!!! ik ga ze nog eens missen.

Nogmaals dank en ook namens alle kids van Batu Tumpeng, terima kasihh! Sampai Jumpa!!





foto's boven: mijn vriendjes van klas 7b zijn blij met de nieuwe woordenboekjes - allemaal aan het scooby-doewe
foto's midden: I laaik Justin Bieberrrrr - schriftjes en potloden uitdelen, de kleintjes krijgen de eerste jaren een potlood, later een pen
foto's onder: leerzame posters voor de basisschool - jippie, klas 7b heeft nieuwe buku tulisjes!

 
Bye bye Lombok 07-03-2011

Vorige wk zijn 3 vriendinnen aangekomen op Lombok, Babz en Linda hebben al NZ en HK en Aussie achter de rug en hun reis eindigt in Indoland; en Vanes rechtreeks uit het koude NL kwam over en mijn nicht Debby is ook overgevlogen. Samen hadden we een huisje achter Tess en Ekans woning. Mijn tante Cis had ook 2 vrienden op bezoek, Joep & Meity, ook zij hebben al wat reizen achter de rug. Met z'n allen dolle boel dus. We hebben met z'n allen een dagje Gili Nanggu gedaan, gesnorkeld en werden we nog uitgenodigd bij Ekan's zus om Mohammeds bday te vieren, zo'n feest kan echt een maand duren. Ondanks dat mijn dinnetjes op Lombok er waren, waren de afgelopen dgn erg heavy; ik moest nl. afscheid nemen van ruim 150 kids waar ik zo gehecht aan ben geraakt. Donderdagochtend was mijn laatste dag op school en ik had een tekst op het schoolbord geschreven, dat ik een supertijd met alle kids heb gehad, dat ik ze ongelooflijk ga missen, veel van ze heb geleerd oa Sasak, de taal die men op lombok spreekt en dat ik van ze hou en ze nooit zal vergeten.... Toen was t snikken geblazen, de meiden waren ontroostbaar en bleven maar huilen omdat ik weg zou gaan. Van de meisjes kreeg ik een kettinkje met de letter P, zo lief. Verder lesgeven ging eigenlijk niet meer. 's Avonds een perpisahan, afscheidsceremonie, samen met ons bezoek uit NL kwamen we aan op school en zaten alle kids te wachten in stijl, de jongens een sarong en de meiden roze gilbabs. Ik heb een speech houden en gezegd dat ik hoop, ze oooooit weer zal zien, my god ik heb gejankt als een malle!!! mijn nichten en vriendinnen zaten mee te grienen achter me. Ik dacht op dat moment nog: hmm goede reden om vanaaf eens flink door te zakken (wat we overigens ook hebben gedaan). Vervolgens hebben diverse kids voor mij gezongen, toespraakjes gehouden, bloemen gegeven enz en dit vergeet ik nooit meer: 1 van mijn favo leerlingen, Basori; Dear teacher, one day i hope i am a professor, i hope i have money to buy a ticket to Belanda. I want to visit you in Belanda. Thank you very much teacher!! I miss you when back to Belanda. Slikk!! Schoolhoofd ook gebeden voor ons en me bedankt. Alle kids gaven een salam hand en na 200 x mijn hand uitgeleend te hebben stond er een maaltijd klaar voor mijn familie en vriendinnen. Heerlijk gegeten, afscheid genomen en later op t zuipen gezet, weg met de spanning en verdriet. De afgelopen 4 wkn hebben mij zeer goed gedaan, in t begin weet je niet waar je aan begint, onzeker, je start het avontuur, niet wetende wat je er voor terugkrijgt. Ik heb zoveel van de kinderen geleerd, in kijkje in hun dagelijks leven genomen en geloof me, thats is pretty tough!! En altijd die vrolijkheid, lachende smoeltjes, no matter what. Wat zijn wij in NL toch vreselijk verwende mensen en ik doe net zo hard mee, als ze die ene leuke sneaker niet in mijn maat hebben, ow ow ow ow!!! Hier op Lombok kijken ze echt naar je hart en niet wat je hebt, dik of dun of een vieze kleren aan hebt, dat interesseert ze niet, hier kijken ze echt of je een goed hart hebt, normen en waarden hebt, respect hebt en die bevestiging heb ik van al mijn leerlingen en leraren gekregen en is het beste kado ever!!!! Dat al het goeds al zo jong in hun bloed zit......

Oh btw, ik durf zelf vissen van de haak te halen, ik heb een rauwe vlees en vis fobie. Gisteren met de ladies wat gedronken en Linda heeft de polonaise geintroduceerd bij Happy Cafe, want Babz en Linda moeten nu carnaval missen nu ze hier zitten. Vandaag is Vanessa op eigen houtje naar Bali vertrokken, Babz en Linda pakken nog de Gili Trawangan erbij en Joep & Meity gaan weer naar Bali en Debby & ik zijn nu op Ba(h)li en vertrekken morgen naar Ambon. Ik had nog met veel mensen af willen spreken, zo ook met Joep & Marijke van Project Kampung Loco. Zij hebben een geweldig project opgezet, www.proyekkampungloco.com

Dag Lombok..... dank je wel voor je vriendelijkheid, gastvrijheid, in welke kampung ik ook kwam. Minder bedankt voor alle kilo's die ik er bij heb gekregen door al het lekkere eten. Ik zal Lombok missen, de kindjes, de leraren, mijn tante Cis, Tessa,Ekan en Alysa, mijn chauffeur Kris, de huishoudster Mua wiens kindje Arif, ik ga sponsoren zodat ie in juli naar school kan. Zij hebben mij wederom een toptijd bezorgd en alles mogelijk gemaakt, en de realiteit vh leven op Lombok van dichtbij laten zien. Het was echt top! Een ervaring die niemand mij kan afpakken!





foto's boven: afscheidsceremonie, ik lach hier wel, maar kon wel janken! - zo lief, alle leerlingen waren op mijn afscheidsfeestje
foto's midden: ibu guru krijgt bloemen - dit is mijn stoere bink, high five en boks enzo
foto's onder: snif slik, samen met nichtje Tessa air mata - afscheid nemen bestaat niet

 
Ambon Manise 12-03-2011

Na 4 geweldige weken op Lombok te hebben gehad, ben ik met nicht Debby naar Ambon gegaan om daar wat dagen door te brengen, bij mijn stiefma en haar kids. Wel veel verhalen gehoord over Ambon, maar geen voorstelling kunnen maken. Ik heb 1 woord: ADEMBENEMEND!!!!! Stranden waar je U tegen zegt en bergen zo mooi zo mooi!!Allemachtig prachtig achtentachtig!!!We zijn allerlei kampungs geweest (Alang, Passo, Galala, Natsepa,Liliboi,Hatu, Halong,Laha enz) en mensen keken me toch wel vreemd aan, alsof ik Britney Spears was, maar dan aardiger ;-). Nee echt, heel weird, dus ik dacht: laat ik dan maar hoi zeggen,als ze me ankijken, zelfs dan krijg je geen antwoord terug, alleen maar kijken, kijken, kijken en later de groetjes krijgen van die en die, WIE??? Ik heb nog nooit zoveel Molukkers bij elkaar gezien, echt leuk. We hebben in de kampung geslapen, dat is flink aanpassen. Douchen met bakjes koud water over je heen gooien. Je moet tegen honden, katten, muggen, muizen en kakkerlakken kunnen, maar door de hele sfeer en alles er om heen neem je dat voor lief. Klinkt heel goor, maar je went er aan en je wilt je ook aanpassen, dit is hun leven hier op de kampung, ff de schouders eronder. Wat ik heb gemerkt is dat men hier echt  geld wil pakken als ze weten dat je toerist bent, en ja, zelfs als ze weten dat je half Moluks bent. Afdingen??? Dan toch lekker niet??? Als je naar het strand wilde moest je daarvoor betalen. Ze vragen in verhouding met Bali en Lombok hogere prijzen voor vervoer. Nah ja, ik denk maar zo: anders wordt je nooit rijk. We hebben het Siwa Lima museum bezocht, daar kon ik zien hoe mijn voorouders op Tanimbar leefden, zeer interessant, welke kleding ze vroeger droegen, hoe ze aan eten kwamen enz. We kregen wonder boven wonder een NL rondleiding van Karel, een molukse dude die in NL heeft gewoond. Was wel ff fijn, want op Ambon kan echt niemand Engels kletsen. Dus dan maar op je beste maleis je verstaanbaar maken. Dit was echt een leerzame dag, waar ik af en toe wel bij stil stond. Gisteren was er een tsunami alarm, gelukkig heeft het Ambon stad niet getroffen, maar kampung Batu Merah hebben ze uit voorzorg toch geevacueerd, omdat zij laag zitten, wij zaten in de bergen. Gelukkig niets gebeurd.

Na een kleine week op Ambon, zit ik nu in Jakarta. Ik heb mijn nicht Debby achtergelaten en reis nu alleen verder. Merk wel dat je dan op moet letten. Ik ging met de vliegtuig van Ambon naar Jakarta, stoppen we in Makassar (Sulawesi). Ik denk: krijg het nou heen en weer! Heb ik soms de verkeerde plane genomen, bleek dus een tussenstop te zijn. Met mijn suffe kop overgestapt en op zoek  gegaan naar een hotel in Jakarta. Zit nu in relaxed hotel en heb alle vuil van me afgeschrobt. Morgen Jakarta in, om te kijken wat de stad te bieden heeft, wat ik onderweg van zag, my god, wat een wereldstad!!!!! Super! Heb er zin in!Ik ga op 1 oor. Sampai jumpa!

 
Bye bye Indonesia... 14-03-2011

Het einde van mijn reis nadert, ik voel me verdrietig, wat is Indonesia toch leuk......eerst naar Lombok, elke dag 4 wkn lang van 8:00 uur tot 15:00 uur lesgeven aan ruim 150 leerlingen die ik zoooo ontzettend mis...tussendoor wkend Bali gepakt. Na een heftig afscheid van Lombok, een korte week naar het adembenemend mooie Ambon, waar de stranden zo mooi zijn en de zee zo helder......gelukkig heeft de tsunami Ambon-stad niet getroffen.....vervolgens naar wereldstad Jakarta, waarvan ik dacht men nog paard en wagen gebruikte, zo groot, zo modern, zo druk.....ik tik dit ff om iedereen te bedanken die met mij mee hebben geleefd, leuke reacties hebben geplaatst op mijn posts, mij smsjes en mailtjes stuurden en ook via waarbenjijnu.nl. Mijn reis was echt zo waardevol, leerzaam, je komt jezelf tegen.... ik heb fantastische top momenten gehad, echt elke minuut beleefde ik bewust, maar het heeft ook diepe dalen......ik heb bijna 6 weken er op zitten, 6 weken die mij tot aan mijn dood bijblijven, zoveel heb ik meegemaakt, zoveel dat mijn hoofd het soms niet meer aan kon. Over 10 uur pak ik de plane richting NL...bye bye Indonesia, thanks for taking me home............sampai jumpa lagi! Ik ga slapen

 


info@impian-anak.com - tel: +31 478 539091 - Bankrekening: NL77 KNAB 0205 9517 32 t.n.v. Stg. Impian Anak te Blitterswijck.             .